της Μαριλένας Παπαϊωάννου

(θ. Άβατον)

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει πια εξουσία

Dylan Thomas

         Απλή, λιτή παράσταση το «Κατεβαίνει ο Καμουζάς στους φούρνους» αναδεικνύει με δωρικότητα μια απλή ιστορία που ξεκινάει από μια απρόσμενη πράξη ανθρωπιάς μέσα στην αθλιότητα των στρατοπέδων κράτησης στον εμφύλιο και μετατρέπεται σιγά-σιγά σε μια ποιητική αλληγορία για τη δύναμη της αγάπης και της ελπίδας. Την είδα το απόγευμα της περασμένης Τρίτης –παραμονή μέρας εκλογών του κλάδου μου, ψηφίζαμε για τα κεντρικά μας όργανα οι εκπαιδευτικοί την Τετάρτη- και με συγκίνησε βαθιά, μ’ έκανε πολύ να σκεφτώ. Ίσως γιατί οι κρατούμενοι της ιστορίας είναι εκπαιδευτικοί, ίσως γιατί τα «γράμματα», η ποίηση και η φιλοσοφία, ήταν γι’ αυτούς το κράτημά τους από την ζωή, αυτό που τους έδινε κουράγιο να αντέξουν τα βασανιστήρια και να συνεχίζουν να παλεύουν για ένα κόσμο που τα παιδιά δεν θα ξέρουν τι σημαίνει αδικία. Γιατί το χάσαμε αυτό στην εκπαίδευση σήμερα; Γιατί το χάσαμε σαν κοινωνία αυτό και τα παιδιά μας γυρνάνε την πλάτη στην τέχνη, γιατί δεν μπορούν σ’ αυτήν να βρουν φάρμακο στη θλίψη και δρόμους που θα τα οδηγήσουν στους δικούς τους δρόμους; Δεν είναι εδώ ο χώρος να το κουβεντιάσουμε μήτε η ώρα, κι έχει πλοκάμια πολλά το ζήτημα, πολλές πλευρές, απαντήσεις κι εξαιρέσεις… μα τα σκέφτηκα όλα τούτα την ώρα της παράστασης και μετά, και δεν μπορούσα να μην το ομολογήσω.

Image result for καμουζάς

         Το έργο στηρίζεται στη γνωστή ομότιτλη νουβέλα της Μαριλένας Παπαϊωάννου. Μια ομάδα αριστερών κρατούνται σε μια άθλια φυλακή. Βασανιστήρια, πόνος και μια ζέστη αφόρητη. Τους κρατά όρθιους η απόλυτη πίστη στις ιδέες τους, η ποίηση και η συντροφικότητα. Ξαφνικά, εμφανίζεται ένας φύλακας που, ανάμεσα σε βρισιές και αναθέματα, σε απειλές και προσβολές, τους δίνει κάθε απόγευμα φρέσκο κρύο νερό, φάρμακα, γράμματα από αγαπημένα τους πρόσωπα. Δεν τον έχουν δει ποτέ. Μια φωνή στο σκοτάδι και οι άκρες των σκονισμένων του άρβυλων. Στο μεταξύ αναμένεται ο φοβερός διοικητής Καμουζάς, φόβος και τρόμος, λέγεται γι’ αυτόν, απ’ όπου πέρασε. Για λίγες μέρες χάνεται ο παράξενος φύλακας και οι κρατούμενοι εικάζουν διάφορα για την εξαφάνιση και όταν εμφανίζεται ξανά στη θέση του είναι μια κοπέλα, η κόρη του ίσως. Η Λευκή, μεταμφιεσμένη σε άντρα φρουρό, συνεχίζει το έργο του πατέρα της. Ανακουφίζει τον πόνο των ανθρώπων, διασώζει το έργο του ποιητή, αυτό κυρίως, αυτό πάνω απ’ όλα, ένας έρωτας γεννιέται. Το πραγματικό λιώνει μέσα στο ποιητικό. Η ανεξήγητη, τολμηρή πράξη ενός ανθρώπου γίνεται η ιστορία ενός ποιητή και μιας νεράιδας που είναι αποφασισμένη να δώσει την ζωή της για να σώσει την ομορφιά της τέχνης και μαζί η ιστορία που γράφει ο έγκλειστος ερωτευμένος συγγραφέας για ένα παράξενο παιδί της θάλασσας.

Image result for καμουζάς

         Η Μαρία Αιγινίτου σκηνοθέτησε με σεβασμό στην ιστορία που είχε να αφηγηθεί πάνω στην σκηνή. Χωρίς μαλάματα και εκπλήξεις. Με ένα τρόπο που η παράσταση μπορεί να μεταφερθεί παντού όπου την έχουν ανάγκη. Λαϊκό θέατρο δηλαδή στην ουσία του. Στηριγμένο στον ηθοποιό. Η παράσταση υποστηρίχθηκε πειστικά από τους ηθοποιούς Τάσο Αντωνίου, Γιώργο Δάμπαση, Δημήτρη Δρόσο και Χρήστο Καπενή, που δεν είχα ξαναδεί στην σκηνή, παρόλο που, παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει συμμετάσχει σε αρκετές παραστάσεις. Στο ρόλο του Φώτη, του νεαρού συγγραφέα, άφηνε γνήσια συγκίνηση. Θα σταθώ λίγο παραπάνω στην Ελεάννα Γεωργούλη, την Λευκή της παράστασης. Την παρακολουθώ όλα τα χρόνια της δουλειάς της στο «Σημείο Μηδέν» και την εκτιμώ πολύ ως ηθοποιό, γιατί, παρότι πολύ νέα έχει μια ιδιαίτερη ωριμότητα στις ερμηνείες της που δείχνει όχι μόνο ταλέντο αλλά και ισχυρή πνευματικότητα και αναζητήσεις. Πρώτη φορά την είδα εκτός της εξαιρετικής ομάδας Σημείο Μηδέν. Στέρεη και ρεαλιστική, την ίδια στιγμή ποιητική και νεραϊδένια. Ηθοποιός με δύναμη και εύρος.

ΕΠΟΧΗ, 7.11.2016

Advertisements