από την ομάδα «Ντουθ»

(θέατρο Skrow)

758A7534

 

         Παρ’ όλο που ο «Θεατής» δεν παρακολουθεί πολύ παιδικό θέατρο, φέτος είναι η δεύτερη φορά που νιώθει την ανάγκη να μιλήσει για μια παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά. Πρόκειται για το «Κάτι σαν κομμάτι» της ομάδας Ντουθ.

         Οι τακτικοί αναγνώστες της στήλης θα θυμούνται ότι είχαμε αναφερθεί και παλιότερα στην –νεοσύστατη τότε- ομάδα, όταν είχαμε παρουσιάσει το τρυφερό «Πατατατί», μια παράσταση που μιλούσε για την διαφορετικότητα, τη φιλία, την αγάπη (ΕΠΟΧΗ, 9.6.2013). Φέτος, μετά τον επιτυχημένο περυσινό «Ονειροφάγο», η ομάδα παρουσιάζει ένα έργο με τον παράξενο και υποσχετικό τίτλο «Το-Κάτι- σαν- Κομμάτι».

         Εμπνευσμένη από το έργο του Shel Silverstein «Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο», η παράσταση διηγείται την ιστορία ενός περίπου τριγώνου που ζει πάνω σε μια γραμμή με άλλα σχήματα. Επειδή έχει γωνίες, είναι καταδικασμένο να μένει ακίνητο στη θέση, ενώ αυτό θέλει τόσο πολύ να ταξιδέψει. Για να μετακινηθεί πρέπει να βρει ένα άλλο, σχήμα, χωρίς γωνίες, που να του λείπει ένα αντίστοιχο κομμάτι, να ενωθεί μαζί του και αυτό να το πάρει στο δικό του ταξίδι. Ψάχνει ένα ταίρι, το ταίρι του, γιατί πιστεύει ότι μόνο με τη βοήθεια κάποιου άλλου, θα καταφέρει αυτό που επιθυμεί. Αναζητά βοήθεια, δέχεται συμβουλές, για μια στιγμή νομίζει ότι βρήκε λύση, απελπίζεται, φοβάται ότι θα μείνει για πάντα ακίνητο και δεν θα γνωρίσει τον μεγάλο κόσμο. Σιγά-σιγά ωριμάζει, μαθαίνει να στέκεται στα πόδια του και καταλαβαίνει ότι οι άλλοι δεν υπάρχουν για να μας βοηθούν, πλουτίζουν την ζωή μας, είναι σπουδαίοι γιατί μαζί τους μοιραζόμαστε πολλά και η βοήθειά τους είναι πολύτιμη, όμως τα μεγάλα ταξίδια πραγματοποιούνται μόνο όταν βρούμε τη δύναμη εμείς μέσα μας, όταν μάθουμε να δεχόμαστε κριτικά γνώμες και απόψεις, αλλά συγκροτούμε τη δική μας θέση για τα πράγματα, συνειδητοποιούμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας.

         Έτσι «Το κάτι σαν κομμάτι», αφού περάσει την περιπέτεια της αυτογνωσίας και της ωρίμανσης, θα μάθει να μην ζητά δεκανίκια αλλά να χαίρεται την συντροφιά των άλλων και κυρίως θα μάθει πόσο δύσκολο αλλά και υπέροχο είναι να είσαι αυτόνομος. Και τότε θα ταξιδέψει.

758A7581

         Το έργο (κείμενο που διαμόρφωσε από κοινού η ομάδα) κινείται γύρω από δύσκολες έννοιες –φιλία, αυτονομία, εσωτερική ελευθερία. Η παράσταση είναι ευφάνταστη και καταφέρνει να κάνει τις έννοιες αυτές προσεγγίσιμες ακόμα και από πολύ μικρές ηλικίες. Με το τραγούδι, το χιούμορ, την επιμελημένη διαδραστικότητα. Υπηρετείται από τέσσερις ταλαντούχους νέους ηθοποιούς: Μυρτώ Μακρίδη, Σεραφείμ Ράδης, Ιωάννα Ραμπαούνη και Μαρία Φιλίνη, που ξέρουν την έννοια του μέτρου και λειτουργούν με σεβασμό απέναντι στο παιδί, χωρίς στιγμή να ξεχνούν τους ιδιαίτερους κώδικες που πρέπει να χρησιμοποιούν για να φτάνουν στις παιδικές ψυχές –και το παιδί είναι απαιτητικός θεατής.

         Λειτουργικά τα σκηνικά και ιδίως τα κοστούμια που φιλοτέχνησε η Αλεξία Χρυσοχοΐδου –και είναι αυτονόητο πόσο σημαντικό στοιχείο είναι τα κοστούμια στο θέατρο για παιδιά. Εξίσου σημαντικό στοιχείο είναι η μουσική και ο Δημήτρης Τάσαινας έκανε πολύ καλή δουλειά. Την σκηνοθεσία, που πρόβαλλε επιτυχώς τις έννοιες που ήθελε να περάσει το έργο, υπογράφουν οι: Bάσια Ατταριάν, Μυρτώ Μακρίδη, Ιωάννα Ραμπαούνη.

        Δευτερεύον ίσως αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, στοιχείο της παράστασης είναι η επαφή του παιδιού με βασικές έννοιες της γεωμετρίας και κάποιες από τις ιδιότητές τους: σχήμα, γωνία, γραμμή, μήκος… Η επιστήμη μπορεί να γίνει πολύ φιλική για το παιδί όταν φτάνει σ’ αυτό μέσα από το παιχνίδι και το θέατρο.

ΕΠΟΧΗ, 21.2.2016

Advertisements