Η νεοσύστατη θεατρική ομάδα LEGΩ ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού Scratch Night του Bob Theater Festival 2013, που διοργάνωσε για 4η χρονιά η  γνωστή θεατρική ομάδα AbOvo  στις αρχές του καλοκαιριού. Τώρα παρουσιάζουν την «Άτιτλη βία»,  τη δουλειά που τους χάρισε την πρωτιά στο υπόγειο του BIOS, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

         Οι LEGΩ δουλεύουν με επιρροές  σωματικού θεάτρου η τεχνική τους όμως χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη. Έχουν καλές ιδέες αλλά χωλαίνει η εκφραστικότητα της κίνησης, το σημειακό φορτίο της χειρονομίας είναι αβαρές,  η επιλογή αναμενόμενη. Εκείνο που μας ξένισε ωστόσο δεν ήταν η απειρία της ομάδας  ή η  ανάγκη μεγαλύτερης προετοιμασίας, γιατί η παράσταση είχε οσμή ερασιτεχνικότητας . οι προσεγγίσεις ήταν επιφανειακές .   Εκείνο που μας ξένισε ήταν ο ορισμός και το κοινωνικό πλαίσιο της βίας που έβγαινε από την παράσταση . 

       Οι καιροί μας είναι ιδιαζόντως βίαιοι. Ξεχειλίζει η βία μέσα στην καθημερινότητα, κατακλύζει την πόλη και τις ζωές μας. Απελπισμένοι άνεργοι, άνθρωποι σε απόγνωση που φτάνουν την αυτοκτονία, άνθρωποι που τρώνε από τα σκουπίδια, που είναι άστεγοι.  που ζουν την αγωνία ότι την επόμενη μέρα δεν θα έχουν ψωμί για τα παιδιά τους, που βλέπουν τις ζωές τους να καταρρέουν. Παιδιά που πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο, παιδιά που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σχολείο.  Άνθρωποι, νέοι άνθρωποι,  που είδαν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται μέσα σε μια νύχτα. Έφηβοι που τους ορίζεται ως μέλλον πριν φτάσουν στην ενηλικότητα να γίνουν απλήρωτο και ανασφάλιστο προσωπικό στις φάμπρικες της Ευρώπης. Άρρωστοι που δεν έχουν  νοσοκομείο να γιατρευτούν, γέροντες που  σύνταξή τους δεν επαρκεί για την τροφή και τα φάρμακά τους.  Η πόλη γεμίζει ουσιοεξαρτημένους, στις σκοτεινές γωνιές εκδίδονται γυναίκες –με το ζόρι ή γιατί τις τρελαίνει η ανάγκη. Τα ποσοστά των ψυχικών διαταραχών αυξάνονται.  Ιδεολογίες μίσους θεριεύουν ξαφνικά,  ανθρώπινη  ζωή χάνει τη σημασία της. Η μικροεγκληματικότητα των δρόμων συναντά την άλλη εγκληματικότητα, τη μεγάλη, των νόμων που κλέβουν τη ζωή και την ελπίδα, που γονατίζουν τη αξιοπρέπεια – συχνά ξεχνάμε να την ονοματίσουμε έτσι, αλλά έτσι είναι:  βία και εγκληματικότητα. Η βία των σχέσεων και η βία των πολιτικών επιλογών συναντούνται πολλαπλασιαστικά. Κακοποίηση, ξυλοδαρμοί, φόνοι… Μια χοάνη όπου αξίες και δικαιώματα πολτοποιούνται, η μνήμη πεθαίνει,  ζούμε ένα ατέλειωτο αφόρητο παρόν φόβου. Μικροί και μεγάλοι πόλεμοι παντού. Ο κόσμος ένα ναρκοπέδιο, ένα πεδίο μάχης. 

        Υπ’ αυτή τα έννοια, μια παράσταση με θέμα τη βία θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Μια παράσταση νέων  ανθρώπων πάνω στη βία ακόμη πιο πολύ ενδιαφέρουσα, ειδικά όταν δουλεύουν με τεχνικές που ξεφεύγουν από το κειμενοκεντρικό θέατρο. Θα περίμενε κανείς να σκύψουν με επιμονή και υπομονή και να αφουγκραστούν φαινόμενα, γεγονότα, καταστάσεις. Να σκιαγραφήσουν, να περιγράψουν… Δεν χρειάζεται να είναι καταγγελτικοί. Πολλές φορές το χιούμορ είναι περισσότερο καταλυτικό και έχουμε ανάγκη από μια φρέσκια ματιά πάνω στα πράγματα που με το χιούμορ αυτής της νέας γενιάς θα πει αλήθειες. Κι αν μπορεί θα προτείνει λύσεις –ατομικές και συλλογικές.

           Η «Άτιτλη βία» ωστόσο δεν είδε τίποτε από τη βία των καιρών μας. Δανείζομαι την περιγραφή της παράστασης από τη ιστοσελίδα του χώρου που την φιλοξενεί:

           «Ένας φιλόδοξος εργαζόμενος χρησιμοποιεί χρωματιστούς συνδετήρες προσπαθώντας να κάνει δημιουργική τη διαδικασία παραγωγής τόνων     φωτοτυπιών και την αρχειοθέτηση βαρετών εγγράφων. Ένα ανώτερο στέλεχος εταιρείας δημιουργεί μια σειρά από σχολαστικούς κανόνες με σκοπό την διασφάλιση της τάξης στην εταιρεία και τον απόλυτο έλεγχο της συμπεριφοράς των υφισταμένων του. Μια οικογένεια έχει το δικό της σύστημα κανόνων και αγκυλώσεων μέσα στο οποίο τα παιδιά αισθάνονται ασφάλεια και ελευθερία. Τι γίνεται όταν ο εργαζόμενος κουραστεί και θέλει να τα παρατήσει; Ή όταν διαταράσσεται η ασφάλεια της απόλυτης τάξης; Όταν οι άνθρωποι βγαίνουν από τα μικροσυστήματα στα οποία ανήκουν; Τότε έρχεται η βία ή μήπως η βία υπάρχει πάντα κάπου καλά κρυμμένη;»

       Η περιγραφή δεν προδίδει την παράσταση.  Οι LEGΩ μιλούν για τη βία σχέσεων και καταστάσεων ενός κόσμου που δεν τον έχει αγγίξει η κρίση, που το τραπέζι του είναι γεμάτο, το μέλλον του εξασφαλισμένο και πλήττει. Η αλλοτρίωση της εργασίας των μεγαλοστελεχών, παιδιά που βαριούνται ένα ομολογουμένως άχυμο σχολείο, γονείς που επιβάλλουν στα παιδιά τους ένα μέλλον που δεν είναι δικό τους… Ίσως τα χρόνια της σύγχρονης Μεγάλης Ιδέας, της Ολυμπιάδας, τέτοιες σκέψεις να είχαν σημασία ίσως να εξακολουθούν να έχουν σημασία για κοινωνίες που δεν ξέρουν τι θα πει κρίση (υπάρχουν άραγε πραγματικά;). Για τάξεις που δεν τις έχει αγγίξει (ή δε τις έχει αγγίξει ακόμη) η κρίση. Πάντως σήμερα μοιάζουν μακρινές και ξεπερασμένες.

        Από τα θετικά της παράστασης η επικέντρωση ως ένα σημείο στο θέμα της καταπίεσης του σχολείου και γενικά στην έννοια της εκπαίδευσης,  όπου υπήρχαν προβληματισμοί που, αν ερευνηθούν καλύτερα και βαθύτερα θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν σε ενδιαφέροντες δρόμους. Η σύλληψη και η σκηνοθεσία είναι του Κ. Ανδρικόπουλου τη κίνηση επιμελήθηκε η  Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη. Τη υποκριτική ομάδα αποτέλεσαν οι : Γιάννης Ασκάρογλου, Ιουλία Γεωργίου, Χριστιάνα Δρόσου, Καίτη Ιωαννίδου, Ιωάννα Μαργαρίτη, Θανάσης Πατριαρχέας

ΕΠΟΧΗ, 16.8.2013

Advertisements