Η Αγλαΐα Παππά μιλά για τον “Julius”του Κωνσταντίνου Χατζή, ένα έργο που μιλά για την εκπαίδευση ενός παιδιού που θα γίνει ο μελλοντικός πολίτης.

 

 

 

 Αγλαΐα Παππά

         Ο νεαρός σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Χατζής, που από πέρυσι παρουσιάζει τις δουλειές του στον θεατρικό χώρο «Προσωρινό» πίσω από το ΝΜΤΣ, φέτος ανεβάζει ένα δικό του θεατρικό έργο με τον τίτλο «Julius». Το έργο αφορά τις σχέσεις μητέρας και γιου αλλά δεν μένει στο ψυχογράφημα. Τον συγγραφέα, όπως μας εξηγεί η πρωταγωνίστρια, Αγλαΐα Παππά, ενδιαφέρει πώς «από το στενό οικογενειακό πυρήνα, θα πρέπει να στραφούμε στη θέση του πολίτη μέσα στη κοινωνία»

-Κυρία Παππά, θα θέλατε να μας παρουσιάσετε το έργο; Πρόκειται για ένα ψυχογράφημα των σχέσεων μητέρας και γιου ή υπάρχουν άλλες υποδηλώσεις; Γίνονται οι σχέσεις αυτές σύμβολα κοινωνικά και πολιτικά;

Αγλαΐα Παππά (Α.Π.): Πρόκειται για ένα έργο που πατάει ταυτόχρονα στο παρόν και  στο παρελθόν. Στο άμεσο παρελθόν της ευρωπαϊκής ιστορίας. Έχουμε μεν τη σχέση μητέρας γιού, το τρόπο εκπαίδευσης του γιού από τη μητέρα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για ψυχογράφημα σχέσεων. Νομίζω ;oτι η εποχή μας δεν σηκώνει πια τέτοιες προσεγγίσεις. Η σκέψη μας, η τοποθέτησή μας στη ζωή, άρα και στο θέατρο πρέπει να είναι πολύ πιο πολιτική. Από το στενό οικογενειακό πυρήνα, θα πρέπει να στραφούμε στη θέση του πολίτη μέσα στη κοινωνία. Το πώς εκπαιδεύεται και κατ´ επέκτασιν ποιά θα είναι η στάση, η ευθύνη, και ο ρόλος του ως ενεργό μέλος μιας κοινωνίας. Αυτό καλώς η κακώς η σύγχρονη ελληνική κοινωνία το είχε ξεχάσει. Μέσα στη φαινομενική ευμάρεια των τελευταίων ετών μεγαλώσανε γενιές-αναφέρομαι στη πλειοψηφία- μακριά από μια τέτοια προβληματική. Γι αυτό και βρεθήκαμε προ «εκπλήξεων». Βεβαίως από τη φύση της η σχέση μάνας-παιδιού, εμπεριέχει την έννοια της εξουσίας. Ο ένας εκπαιδεύει και ο άλλος εκπαιδεύεται. Ακόμη κι όταν ο εκπαιδευόμενος ανθίσταται, νομίζω ότι εφ’ όρου ζωής θα φέρει τους βασικούς άξονες της εκπαίδευσης που έχει πάρει από το σπίτι του. Το έργο λοιπόν είναι κατά τη γνώμη μου μια πολιτική τοποθέτηση, μια επιλογή ιδεολογίας, σε σχέση με το πως, ένα παιδί καθοδηγείται για να καθοδηγήσει  αργότερα. Και εδώ είναι η παγίδα. Γιατί ανάλογα με την επιλογή, μπορεί να αναθρέψουμε έναν άγγελο η ένα τέρας.
– Ο τίτλος «Julius» παραπέμπει κάπου προφανώς, εξ ου και η αναγραφή του με λατινικούς χαρακτήρες. Θα θέλατε να το σχολιάσετε;

Α.Π.  Στις πρόβες πέφτουν ιδέες και σκέψεις κυρίως από προσωπικούς συνειρμούς του κάθ´ ενός. Μία απ´ αυτές ήταν και η επιλογή του τίτλου. Είναι προφανές τι σημαίνει αυτό το όνομα. Πρέπει όμως να ομολογήσω ότι υπάρχει και κάτι πολύ προσωπικό, το οποίο αν σας πω, θα πάψει να είναι προσωπικό….λυπάμαι.

Από την παράσταση

Παρότι ομολογώ πως με βάζετε σε πειρασμό, οφείλω να σεβαστώ την επιθυμία σας.  Πώς είδατε το ρόλο σας; Ποια ήταν τα σημεία στα οποία σταθήκατε ιδιαίτερα; Τι επιλέξατε να αναδείξετε;

Α.Π.  Ο τρόπος με τον οποίον δουλεύω, δεν στηρίζεται στη ψυχολογία του ρόλου. Στις πρόβες προσπαθώ να καταλάβω το κείμενο μέσα από συνεχόμενους αυτοσχεδιασμούς που έχουν άξονα τον χρόνο και την ενέργεια. Αλλά εδώ αρχίζουμε να μπαίνουμε σε τεχνικά θέματα που δεν νομίζω να έχουν ενδιαφέρον για τους αναγνώστες σας. Άλλωστε η ανάδειξη των όποιων θεμάτων είναι στην απόλυτη επιλογή του σκηνοθέτη, πόσο μάλλον στη περίπτωσή μας, που σκηνοθέτης και συγγραφέας είναι το ίδιο πρόσωπο.
– Τις τελευταίες μέρες το θέατρο αντιμετώπισε ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα: την πιθανότητα του κλεισίματος των μικρών θεατρικών χώρων. Εσείς επιλέξατε φέτος ένα μικρό χώρο και μάλιστα απόκεντρο. Γιατί;  Τι σημαίνει μια παράσταση σε ένα εναλλακτικό  χώρο; Πόσο επηρεάζει τη δουλειά σας; Κατά τη γνώμη σας, καλύτερα συνένωση θεατρικών δυνάμεων ή πολλές μικρές σκηνές;

Α. Π.. : Ας τα πάρουμε ένα-ένα : για το θέμα του κλεισίματος των μικρών θεατρικών χώρων, η απάντηση είναι μια και μοναδική. Κανείς δεν είναι δυνατόν να θέλει να κλείσει ένα θέατρο, όπως κανείς δε θέλει να κλείσει ένα βιβλιοπωλείο, η ένας κινηματογράφος. Βιώνουμε μια πολύ δύσκολη περίοδο και δεν νομίζω ότι έχουμε περιθώρια να δεχόμαστε παρόμοια πλήγματα.  Όσον αφορά στην επόμενη ερώτησή σας πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν επέλεξα εγώ τον χώρο που παρουσιάζεται η παράσταση, τον ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ. Η ομάδα ΧΡΩΜΑ και ο Κωνσταντίνος Χατζής με επιλέξανε και είναι πολύ μεγάλη μου χαρά να βρίσκομαι μαζί τους. Από την άλλη πιστεύω ότι θέατρο μπορούμε να κάνουμε παντού: στο δρόμο, στη παραλία, στο Μέγαρο, στην κυριολεξία παντού.

         Επιπλέον οι μικροί χώροι προσφέρουν κατά τη γνώμη μου τη δυνατότητα σ´ έναν ηθοποιό να επαναπροσδιοριστεί σκηνικά. Το γεγονός ότι σ´ αυτούς τους χώρους καταργούνται κατά κάποιον τρόπο οι θεατρικές συμβάσεις, μας δίνει την ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε τη τόλμη, το ρίσκο, τη βαθιά ελευθερία που απαιτεί η σκηνή. Προσωπικά οι μικροί η οι εναλλακτικοί χώροι με γοητεύουν. Μου αρέσει να παίζω και να έχω τον θεατή σε απόσταση αναπνοής. Αισθάνομαι ότι αναπτύσσεται μια διαλεκτική σχέση με το κοινό πολύ πιο έντονη και ουσιαστική. Επίσης οι θεατές που επιλέγουν να πάνε σ´ αυτούς τους χώρους, ξέρουν πολύ καλά που πάνε. Επιλέγουν με πολύ συγκεκριμένα κριτήρια που πηγαίνουν και γιατί.

       Όσο για το αν είναι καλύτερο η συνένωση θεατρικών δυνάμεων η οι πολλές μικρές σκηνές, θα σας πω ότι και τα δύο είναι καλά.  Το ζητούμενο είναι να κάνουμε καλό θέατρο. Το ότι έχουμε πολλές μικρές σκηνές στην Αθήνα, δε σημαίνει αυτόματα ότι έχουμε καλό θέατρο. Ούτε επίσης αν είχαμε είκοσι μεγάλα θέατρα, με είκοσι μεγάλους θιάσους πρωταγωνιστών, αυτόματα θα είχαμε καλό αποτέλεσμα. Το καλό θέατρο είναι θέμα παιδείας. Και δυστυχώς πρέπει να παραδεχτούμε ότι η θεατρική παιδεία στη χώρα μας, δεν είναι σε καλό επίπεδο. Οι ηθοποιοί δεν εκπαιδεύονται επαρκώς για να βγουν στη σκηνή με γερά εφόδια. Ακροβατούμε στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Και αν κάποιοι από μας στάθηκαν τυχεροί και δούλεψαν με σκηνοθέτες-παιδαγωγούς η με ¨ισχυρούς¨ σκηνοθέτες, έμαθαν τουλάχιστον έναν τρόπο δουλειάς.

        Αν λοιπόν μπορώ να πω κάτι, είναι ότι οφείλουμε να εκπαιδευόμαστε διαρκώς, να μην επαναπαυόμαστε ούτε στιγμή και ένας από τους τρόπους να βρίσκεσαι σε εγρήγορση, είναι νεότεροι άνθρωποι να σε πλησιάζουν και να σου δίνουν ένα χέρι για να πορευτείς μαζί τους.

ΕΠΟΧΗ, 21.4.2013

Advertisements