Άκουσα τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και ντράπηκα.  Και είναι πολύ άσχημο, πολύ αποκαρδιωτικό να ντρέπεσαι για την κυβέρνηση της χώρας σου. Να είσαι αντίθετος, πολέμιος, ναι, είναι πολιτική στάση. Να θυμώνεις, να οργίζεσαι, να ξεσηκώνεσαι, να παλεύεις,  είναι πολιτική στάση. Αλλά να ντρέπεσαι …

Ένιωσα –δεν είναι η πρώτη φορά, το ξέρω, αλλά τώρα ήταν περισσότερο απροκάλυπτο και χυδαίο, ένιωσα να υποτιμούν τη νοημοσύνη μου. Και ντράπηκα. Ντράπηκα για τον εσμό των οσφυοκαμπτών που κυβερνούν τη χώρα, έχοντας υφαρπάξει την ψήφο του λαού με μια γκαιμπελικής εμπνεύσεως εκστρατεία κινδυνολογίας, εκφοβισμού και λάσπης. Και ενώ προεκλογικά ψέλλιζαν μόρμυρες έστω υποσχέσεις για αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου,  πριν αλέκτορα λαλήσαι τρις εξαγγέλλουν ανερυθρίαστα και χωρίς αιδώ ως μέλλον αυτού του ταλαίπωρου λαού τον εφιάλτη με την απειλή του οποίου τον τρομοκρατούσαν την μακρά περίοδο των εκλογών. Ντράπηκα για την αγέλη των μεταπρατών που ξεπουλούν όσο-όσο τώρα πια και τη δημόσια γη ακόμη και ονειρεύονται την ωραιότερη ίσως παραλία της Ευρώπης, παρά τα όσα έχει ήδη υποστεί, ως ένα κακέκτυπο της  απαράδεκτης Costa del Sol  του ισπανικού νότου.

Με πνίγει αυτό το συναίσθημα της ντροπής – όχι δεν είναι ταπείνωση, δε νιώθω ταπεινωμένη ούτε από τους ξένους πολιτικούς και τραπεζίτες που καθημερινά προσβάλλουν το λαό μας προσπαθώντας εναγώνια να κάμψουν το φρόνημα αντίστασης ούτε, κυρίως,  από τους ντόπιους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτό δεν θα το καταφέρουν, ό,τι κι αν κάνουν. Ντρέπομαι. Και δεν έχει κανείς το δικαίωμα, δεν δίνω σε κανένα το δικαίωμα,  να με κάνει να ντρέπομαι. Και δεν ντρέπομαι πιο πολύ για τη ΔΗΜΑΡ –όπως ακούω να λένε- επειδή δήθεν ήταν  σύντροφοί μας. Έχω πλέον πλήρη συνείδηση ότι σύντροφοι μας δεν ήταν εδώ και καιρό. Ευτυχώς.

ΕΠΟΧΗ, 15.7.2012

Advertisements