Ο  Παπουτσής αποφάσισε να χτίσει ένα τείχος για να προστατεύσει τα σύνορα από την είσοδο μεταναστών χωρίς χαρτιά, ο Χρυσοχοΐδης ετοίμασε στρατόπεδα συγκέντρωσης, το Υπουργείο Δικαιοσύνης επέτρεψε την παραβίαση μιας βασικής αρχής δικαίου: να μην αποκαλύπτεται δημόσια το πρόσωπο ενός κατηγορουμένου…

Περιορίσαμε το θέμα του φασισμού και των νεοναζιστικών ιδεών στη «Χρυσή Αυγή» και είναι λάθος. Υπάρχει μια διάχυση τέτοιων ιδεών στην κοινωνία, δυστυχώς. Η μακροχρόνια επίθεση στη διανοητικότητα του πολίτη, η ελλιπής παιδεία, η πλύση εγκεφάλου από μια τηλεόραση που εδώ και χρόνια λειτουργεί ανενόχλητη ως λαϊκό δικαστήριο με βασική πρακτική την διαπόμπευση και το συμβολικό λυντσάρισμα και τώρα η οικονομική κρίση, που εγείρει ανεξέλεγκτους φόβους και ανασφάλειες που βρίσκουν εύκολη λύση στη στοχοποίηση του αδύναμου έχουν δουλέψει και συνεχίζουν να δουλεύουν καλά και αποτελεσματικά.

Η επίσημη πολιτεία χρησιμοποιεί το φόβο σαν όπλο.  Η ανθρωποφαγία και η εκδίκηση προτείνονται ύπουλα και υπόγεια ως τρόποι δράσης. Το πρόβλημα της πορνείας στο κέντρο της Αθήνας είναι φανερό διά γυμνού οφθαλμού.  Χρόνια τώρα. Πλην η πολιτεία κωφεύει. Οι πιάτσες πολλαπλασιάζονται μέρα τη μέρα, οι πληθυσμοί που τις ενοικούν μεγαλώνουν. Νεαρά κορίτσια από αφρικάνικες χώρες, γυναίκες από διάφορες χώρες της Ευρώπης και της Ασίας, Ελληνίδες… Η χρήση ουσιών είναι εξαιρετικά διαδεδομένη, σχεδόν σύμφυτη με την εκπόρνευση, λένε οι έρευνες που περιλαμβάνονται στα εγχειρίδια πρωτοετών της κοινωνιολογίας. Η διαδρομή από τη χρήση στην πορνεία για την εξασφάλιση της δόσης αποτελεί μια κοινότοπη παρατήρηση. Από εκεί και πέρα είναι ζήτημα χρόνου, εφόσον δεν υπάρχει  ιατρική παρακολούθηση, οι αρρώστιες και ο θάνατος. Η πολιτεία δεν τα ήξερε αυτά τόσα χρόνια; Περίμενε την περίοδο των εκλογών να τα ανακαλύψει; Και με τι τρόπο τα ανακάλυψε; Όχι  ως αφορμή για να βάλει βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο και να δει τι θα κάνει με το δίπολο «ναρκωτικά-πορνεία», αλλά εντείνοντας τα φοβικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και δαιμονοποιώντας την πόρνη, μετατρέποντάς την σε φορέα του κακού και της αρρώστιας, και βγάζοντας το πρόσωπό της σε δημόσια θέα για να ολοκληρωθεί η διαπόμπευση και η κατακραυγή.

Δεν δικαιολογείται κανείς, μα κανείς,  που έχει AIDS να συνεχίζει ελεύθερες ερωτικές σχέσεις. Αλλά αναρωτιέται κανείς, αυτοί οι άντρες, οι πελάτες –οι παντρεμένοι κύριοι και οι έχοντες μόνιμο δεσμό κύριοι- πώς διακινδύνευσαν μια ερωτική επαφή με άτομο υψηλού κινδύνου χωρίς προφύλαξη;  Πόσο ένοχοι είναι αν οι σύζυγοι ή ερωτικές τους σύντροφοι έχουν κολλήσει τον ιό;  Ακόμα κι αν δεν έχουν κολλήσει, αλλά διέτρεξαν ένα φριχτό κίνδυνο…

Η ιστορία αυτή ενέχει ένα μεγάλο κίνδυνο: σήμερα αυτές οι συγκεκριμένες  εκδιδόμενες γυναίκες, αύριο ποιοι θα προταθούν για δημοσιοποίηση των προσώπων τους; οι ξένοι; Οι καρκινοπαθείς; Οι έχοντες ψυχικά νοσήματα; Οι μειωμένης νοημοσύνης; Οι πάσης φύσεως άρρωστοι; Οι ηλικιωμένοι; Οι μοναχικοί; Οι φτωχοί; Οι κομμουνιστές; Οι δημοκράτες; Από εδώ μέχρι να αρχίσουμε στα δημοτικά σχολεία να δίνουμε προβλήματα αριθμητικής όπου ο μαθητής πρέπει να υπολογίσει τι χάνει το κράτος από τις μερίδες φαγητού των ασθενών είναι πολύ μικρός.  Τέτοιες δηλητηριώδεις ιδέες υφέρπουν στους προεκλογικούς λόγους των Σαμαρά και Βενιζέλου που διαγκωνίζονται στο ποιος θα προτείνει μεσαιωνικότερα μέτρα για τη θεραπεία κοινωνικών κακών που δημιουργεί ο πόλεμος, η αδικία, η ανισότητα και η –κράτος εν κράτει- δράση κυκλωμάτων του εγκλήματος, διεθνείς μαφίες, που κανείς δεν τολμά να αντιμετωπίσει.

ΕΠΟΧΗ, 6.5.2012

Advertisements