Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

πρώτα-πρώτα να ευχαριστήσω τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και τους συνεργάτες του για την απλόχερη φιλοξενία τους. Αισθάνομαι πολύ όμορφα εδώ, όχι μόνο γιατί το θέατρο είναι γενικά για μένα ένας οικείος χώρος αλλά γιατί αυτό το συγκεκριμένο θέατρο είναι ένας πολύ οικείος και αγαπημένος χώρος. Τον είδα να γεννιέται πριν από 12-13 χρόνια, γνώρισα το Βαγγέλη, εκτίμησα τη δουλειά του, το πάθος του και τα οράματά του και έχω τη χαρά να παρουσιάζω συχνά τις καλές δουλειές του –πάντα με έντονο πολιτικό στίγμα και προσεγμένη καλλιτεχνική ποιότητα- στην ΕΠΟΧΗ, την εφημερίδα μου –και συγχωρήστε μου το κτητικό, που δεν σημαίνει παρά  η ΕΠΟΧΗ για μένα δεν είναι μόνο ένα έντυπο, έστω ένα έντυπο του πολιτικού μου χώρου, αλλά ένα αγαπημένο κομμάτι της ζωής μου και μέρος της ταυτότητάς μου.

Φίλες και φίλοι,

με πολλούς γνωριζόμαστε από χρόνια. Και με όσους δεν γνωριζόμαστε προσωπικά, πάλι γνωριζόμαστε. Περπατάμε τους ίδιους δρόμους ή δρόμους που μοιάζουν,  ψωνίζουμε σε παρόμοια μαγαζιά. Γνωριζόμαστε, μετράμε τα λεφτά μας στα μέσα του μήνα τρέμοντας ότι δεν θα βγάλουμε τις υποχρεώσεις μας, είμαστε άνεργοι ή τρέμουμε ότι έρχεται η ανεργία ή έχουμε ανέργους στο άμεσο περιβάλλον μας, βλέπουμε τις συντάξεις των γονιών μας να συρρικνώνονται επικίνδυνα και προβάλλουμε το παρόν αυτό στο δικό μας μέλλον, νιώθουμε ανασφάλεια κάθε φορά που αρρωσταίνουμε γιατί το σύστημα υγείας δεν μας καλύπτει, πληρώνουμε πανάκριβα την δωρεάν παιδεία, η ακρίβεια μας τσακίζει, δεν ξέρουμε τι θα κάνουν αύριο τα παιδιά μας και σε ποια ήπειρο θα τα δούμε απελπισμένοι να μεταναστεύουν, νιώθουμε ανασφάλεια για τα γηρατειά μας. Γνωριζόμαστε, που θα πει περνάμε τις ίδιες αγωνίες. Και βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας να καταρρέει. Την Ελλάδα και τώρα φάνηκε καθαρά και τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Οι χώρες αυτής της ηπείρου δεν έχουν απλώς μια υψηλή θέση στο παγκόσμιο ΑΕΠ αλλά και μια παράδοση αγώνων στην διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων, στην απαίτηση μιας καλύτερης ζωής, στην επιβολή νόμων και κανόνων που στερεώνουν τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχουν παράδοση επαναστάσεων και εξεγέρσεων. Το κεφάλαιο έπρεπε, εκτός των άλλων, να συντρίψει την αντίστασή τους. Ξεκίνησαν από τον αδύναμο κρίκο, την Ελλάδα. Ξήλωσαν τις ζωές μας, συνέθλιψαν το μέλλον των παιδιών μας και συνεχίζουν. Δεν θα τους αφήσουμε.

Στις αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει το σύνθημα «αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς», υπάρχει το σύνθημα «ή αυτοί ή εμείς» και η διάζευξη αυτοί ενέχει ένα επιθετικό αποκλεισμό. Πράγματι δεν μπορούμε να συνυπάρξουν οι πολιτικές μας.  Εξ ορισμού αλληλοαποκλείονται. Ο κόσμος μας έχει κέντρο του τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, το δικό τους όραμα το κεφάλαιο, τα κέρδη, τις τράπεζες.  Ό,τι κι αν κάνει το σύστημα δεν μπορεί να σταματήσει το ποτάμι της Ιστορίας, οι λαοί αφήνουν πίσω τους δυνάστες τους και προχωρούν. Γιατί αυτό είναι: δυνάστες. Τόσο απλά. Υπάρχει τρόπος να βγούμε από αυτή την κόλαση; Εμείς λέμε ναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ρεαλιστικές προτάσεις εξόδου από την κρίση. Στις μικρές συνοπτικές πολύ κατατοπιστικές μπροσούρες που κυκλοφορήσαμε,  θα βρείτε σε κωδικοποιημένη μορφή αυτές τις προτάσεις, οι εφημερίδες μας τις αναπτύσσουν  εκτενώς και σε κάθε τους λεπτομέρεια, οι σύντροφοι τις παρουσιάζουν στα ΜΜΕ –βέβαια εκεί και ειδικά στην τηλεόραση γίνεται μεγάλη προσπάθεια να μας αποκλείσουν και να διαστρεβλώσουν το λόγο μας. Δεν πειράζει. Όπως έλεγαν οι παλιοί: το φόβο μας να έχουν και τον έχουν. Γιατί  ο λόγος έφτασε στον κόσμο. Η δουλειά στη Βουλή και οι αγώνες μας στο δρόμο, με συνέπεια και πάθος για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Δεν είναι τυχαίο που στις δημοσκοπήσεις, με ό,τι μπορεί να σημαίνουν οι δημοσκοπήσεις, όποια κι αν ήταν η κομματική προτίμηση του ερωτωμένου –φαντάζομαι με εξαίρεση το ΚΚΕ- ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ ψηλά στην εκτίμηση για την αντιπολιτευτική του στάση.

Φίλες και φίλοι,

εγώ δεν είμαι ειδική στα οικονομικά, για να είμαι ειλικρινής ξέρω από οικονομία όσα ο μέσος άνθρωπος.  Διαβάζω τις αναλύσεις των οικονομολόγων μας και ρωτάω συνέχεια για να καταλάβω καλά τι πρόκειται να γίνει. Αυτά που διαβάζω και οι απαντήσεις τους στα ερωτήματα που βάζω είναι λογικές, πειστικές και ελπιδοφόρες. Στη γενιά μου, όταν πηγαίναμε δημοτικό ήταν της μόδας ένας τύπος προβλημάτων πρακτικής αριθμητικής: ήταν μια στέρνα που έπρεπε να γεμίσει αλλά είχε μια τρύπα και το νερό έφευγε. Το ερώτημα ήταν αν το νερό που μπαίνει είναι περισσότερο από αυτό που βγαίνει πότε θα γεμίσει η στέρνα και αν είναι λιγότερο πότε θα αδειάσει. Τότε, ως παιδί είχα μια απορία, γιατί δεν κλείνουν την τρύπα. Η οικονομία μου θυμίζει εκείνα τα προβλήματα και η τρύπα δεν θα κλείσει ποτέ. Μολονότι ο κ. Βενιζέλος το πρωί στο ΜEGA νομίζω μας είπε ότι σε τρία χρόνια θα είμαστε στον παράδεισο. Στον  πιο άγριο καπιταλισμό που γνώρισε ο σύγχρονος κόσμος, υπάρχει μια θεότητα: η αγορά και οι ιερείς της λέγονται τράπεζες. Εμείς ή οι τράπεζες λοιπόν; Εμείς φυσικά. Τι πρέπει να γίνει για να ισχύσει αυτό το  «εμείς φυσικά»;

  1. Άμεση απεμπλοκή από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, ακύρωση εδώ και τώρα των θανατερών μέτρων που έχει επιβάλλει η οσφυοκαμπτική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αρχικά, της επαίσχυντης συνεργασίας ΠΑΣΟΚ ,Ν.Δ. και ΛΑΟΣ μετά και τέλος την κυβέρνηση Παπαδήμου, που δεν είχε τη λαϊκή εντολή και που παρόλ’ αυτά ρύθμισε το μέλλον μας για δεκαετίες και παρότι ουσιαστικά υπηρεσιακή, συνεχίζει να νομοθετεί αρπάζοντας ό,τι έχει απομείνει από δικαιώματα του εργαζόμενου.
  2. Ανατροπή της πολιτικής λιτότητας. Να πληρώσουν οι πλούσιοι και αυτοί που δημιούργησαν την κρίση. Με μολύβι και χαρτί, απλά και μπακάλικα να το δει κανείς, η δίκαιη φορολόγηση  θα λύσει το μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού προβλήματος της χώρας. Δεν μπορεί το εφοπλιστικό κεφάλαιο να αποδίδει ψίχουλα φόρων στο ελληνικό δημόσιο, δεν επιτρέπεται σε σύγχρονη χώρα να έχει στη νομοθεσία της 69 φορολογικές απαλλαγές των εφοπλιστών. Όταν γενικά στις χώρες της Ευρώπης η φορολογία των επιχειρήσεων είναι υψηλή, στην Ελλάδα δεν μπορούμε να τρέμουμε για ένα άθλιο 25%. Δεν μπορεί αυτή η μικρή χώρα να πληρώνει αναλογικά προς το ΑΕΠ της, μεγαλύτερα ποσά για στρατιωτικές δαπάνες από χώρες με δεκαπλάσια έκταση και πληθυσμό. Για κάθε πολεμικό αεροπλάνο κλείνουν για ένα χρόνο οι παιδικοί σταθμοί της χώρας και χιλιάδες γέροντες στερούνται τη σύνταξη και τα φάρμακά τους. Το στράτευμα που στείλαμε στο Αφγανιστάν, για να φυλάει το αεροδρόμιο της Καμπούλ, στοιχίζει ένα εκατομμύριο τη μέρα. Πόσες θέσεις εργασίας θα γίνονταν αυτά τα χρήματα, αν έπεφταν μέσα στην πραγματική οικονομία; Χώρια από το ηθικό πρόβλημα που δημιουργεί η παρουσία ενός ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στο Αφγανιστάν.
  3. Οι ανάγκες της κοινωνίας να είναι προτεραιότητα. Δεν πληρώνουμε πρώτα τα δάνεια και μετά καλύπτουμε τους ανάγκες του λαού. Δηλαδή δεν αφήνουμε το λαό να πεινάσει για χάρη των κερδών του κεφαλαίου. Δεν επιτρέπουμε καμιά θυσία  για το ευρώ, καμιά υποταγή στα ψεύτικα διλήμματα που προσπαθούν να επιβάλουν. Το θέμα δεν είναι μέσα ή έξω από την Ευρώπη, είναι το στοίχημα για μια συνεργασία των λαών της Ευρώπης, μιας Ευρώπης των εργαζομένων, των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας. Μια Ευρώπη σοσιαλιστική και πολύχρωμη.
  4.  Υιοθέτηση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου που θα μας βγάλει σταδιακά από την κρίση, θα ανασυγκροτήσει τη χώρα οικονομικά, θα τη δυναμώσει κοινωνικά. Ξέρουμε ότι αυτό δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, ξέρουμε ότι ο δρόμος είναι μακρύς, δύσκολος και επίπονος. Αλλά η πρότασή μας βλέπει στο φως, τα μνημόνιά τους και ο μετασχηματισμός της χώρας σε μεταποικιακό υποχείριο βλέπει την κόλασή μας. Απέναντι στην πρόθεση του συστήματος να μετατρέψει τη χώρα σε ένα τριτοκοσμικό παράδεισο φτηνών τουριστικών υπηρεσιών, απέναντι στο ξεπούλημα της γης σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, το παραγωγικό μοντέλο πρέπει στηρίζεται σε αναζωογόνηση της υπαίθρου και τόνωση της πρωτογενούς οικονομίας, ενίσχυση της επιστημονικής έρευνας, προσπάθειες εκβιομηχάνισης της χώρας με σεβασμό στον άνθρωπο και το περιβάλλον.
  5. Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο, δεν θα γίνει ποτέ. Θα αυξάνεται μέρα με τη μέρα ως την ολική κατάρρευση. Κι αυτό γιατί τα επιτόκια είναι τοκογλυφικά. Ένα τοκογλύφο τον συλλαμβάνει η δικαιοσύνη και τον κλείνει φυλακή, τους μεγάλους τοκογλύφους πότε θα τους δούμε να τιμωρούνται; Οι άνθρωποι του μόχθου αρνούμαστε να πληρώσουμε τα ψεύτικα χρέη. Απαιτούμε δουλειά και απαιτούμε ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών ,ε μέτρα όπως, ολική διαγραφή του χρέους όσων το εισόδημα είναι κάτω από το όριο της φτώχειας, μείωση των συνολικών  δανειακών υποχρεώσεων των δανειοληπτών ώστε  η μηνιαία δόση να μην υπερβαίνει το 30% του συνολικού οικογενειακού εισοδήματος. Ζητάμε μείωση των αρπακτικών επιτοκίων.
  6. Υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών, δουλειά για όλους, προστασία των χαμηλών εισοδημάτων, ενίσχυση των προνοιακών δομών. Η εσωτερική υποτίμηση μεγαλώνει επειδή το κόστος ζωής ανεβαίνει ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις πέφτουν με ταχύτητα. Και ανεβαίνει τόσο από την ολοένα αυξανόμενη ακρίβεια των προϊόντων που είναι απαραίτητα για την επιβίωση, αλλά και από την αύξηση του κόστους δημόσιων αγαθών και κλείσιμο υπηρεσιών που ανακούφιζαν και διευκόλυναν τη ζωή και κατάρρευση όλων των θεσμών προνοίας. Πρώτο μέλημα οφείλει να είναι παιδεία και υγεία. Αδιαπραγμάτευτα.

Μ’  ένα λόγο μιλάμε για το αυτονόητο: δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από την κρίση. Ποντάροντας στην πραγματική ανάπτυξη της κοινωνίας και όχι στην ευημερία των αριθμών για τις τράπεζες και το κεφάλαιο.

 

Είμαστε μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές και καλούμαστε όλοι μας να πάρουμε μια εξαιρετικά σοβαρή απόφαση για το μέλλον των παιδιών και του τόπου μας.  ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί με τις συνεργαζόμενες παραφυάδες τους μας έφεραν στην αθλιότητα του σήμερα. Εμπαίζουν τη νοημοσύνη μας καθημερινά με απίθανες δεσμεύσεις που είναι σίγουρο ότι θα καταστρατηγήσουν την επόμενη των εκλογών στο βωμό της εξουσίας και με την οσφυακαμπτική πολιτική τους στα συμφέροντα του κεφαλαίου ελληνικού και ξένου.  Και λέμε «σίγουρα», όχι από αντιπολιτευτικό μένος αλλά γιατί στήριξαν και στηρίζουν τα μνημόνια και την πολιτική που τα δημιούργησε στη βάση της, το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που πρεσβεύουν έχει στο κέντρο του τις αγορές κι όχι τον άνθρωπο. Το βλέπουμε στις καθημερινές δηλώσεις των αρχηγών τους, χτες του Βενιζέλου ,σήμερα του Σαμαρά. Οι άνεργοι γι΄ αυτούς είναι αριθμοί και αναλώσιμα όχι άνθρωποι με όνομα και ταυτότητα.

Η  Αριστερά, η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, δεν φέρνει  απλώς μια ρεαλιστική πολιτική πρόταση εξόδου από την κρίση αλλά προτείνει μια πολιτική ηθική. Δεν πρόκειται για διαφορετικές πολιτικές ιδέες, πρόκειται για διαφορετικό  σύστημα αξιών, μια άλλη αντίληψη της κοινωνίας και του ανθρώπου, που συνιστά μια άλλη αντίληψη της πολιτικής.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

είμαστε, ανάμεσα σε άλλα που ορίζουν την ταυτότητά μας, το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Η πολιτική μας πρόταση περιλαμβάνει το περιβάλλον και την προστασία του όχι ως κερασάκι σε τούρτα της μόδας, αλλά ως οργανικό μέρος της σκέψης μας. Δεν νοείται οικονομικό σχέδιο ανεξάρτητο από το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Δεν νοείται λύση εξόδου από την κρίση με έστω και μεσοπρόθεσμη καταστροφή του περιβάλλοντος και εξάντληση των φυσικών αποθεμάτων. Δεν υποθηκεύουμε το μέλλον των επόμενων γενεών.

Ο πολιτισμός δεν είναι μια πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Δεν πεινάμε μόνο για ψωμί, αλλά διψάμε και για ουρανό, για να θυμηθούμε ένα σπουδαίο ποιητή μας, το Μίλτο Σαχτούρη. Πολιτισμός σημαίνει πλησίασμα των ανθρώπων, σημαίνει πολιτική δράση σε ένα άλλο επίπεδο. Γι’ αυτό θεωρούμε ότι ο πολιτισμός είναι ένα πολύ σοβαρό και σημαντικό πεδίο δουλειάς. Αυτό σημαίνει ότι δεν μιλάμε για κοσμικές εκδηλώσεις σε ώρες σχολής, αλλά πρέπει να τον δούμε ως μια ολότητα που ξεκινάει από την παιδεία στα προσχολικά ακόμα χρόνια μέχρι το τέλος των λυκειακών σπουδών, και μετά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στην καθημερινή ζωή, στους επαγγελματικούς χώρους, στα ΚΑΠΗ. Αποτελεί μια ενότητα με τον προβληματισμό για την παιδεία και τις λύσεις που προτείνονται γι’ αυτήν. Περνάει μέσα από την αναγκαιότητα ύπαρξης καλλιτεχνικών δράσεων στα σχολεία, τις σχολικές βιβλιοθήκες, και πάει στις γειτονιές και στις πόλεις της ενήλικης ζωής. Διαρρέει κάθετα, οριζόντια, διαγώνια, πέστε το όπως θέλετε τις ζωές μας, δεν είναι μια κυριακάτικη πολυτέλεια, αλλά ουσιαστικό μέρος της ζωής, ικανοποίηση μιας αδήριτης ανάγκης που μας κάνει καλύτερους ανθρώπους και πολίτες.  Γι’ αυτό ήταν πάντα μια βασική μέριμνα της Αριστεράς. Ήταν τυχαίο που ο Μπελογιάννης τις τελευταίες μέρες πριν από την εκτέλεσή του, ζητούσε την ίδρυση μια πολιτιστικής επιθεώρησης;

Δέστε πού μαζευτήκαμε σήμερα, σ’ ένα θέατρο, αλλά ρωτήστε τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, ένα άνθρωπο με μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές ευαισθησίες, τον πρώτο, αν δεν απατώμαι που άνοιξε το θέατρο του σε ξένους καλλιτέχνες που ζουν στην Ελλάδα, για να πουν τον καημό τους, που κάθε χρόνο φιλοξενεί νέους ανθρώπους δίνοντας τους την ευκαιρία να ανοίξουν τα φτερά τους, ρωτήστε τον  να σας πει ποια είναι η πολιτική σήμερα απέναντι στο θέατρο. Πόσο καιρό περιμένουν τις επιχορηγήσεις; Κι αφού δεν μπορεί να δώσει το απαραίτητο ρευστό η πολιτεία, δεν έχει ούτε μια εναλλακτική να προτείνει, χώρους, ας πούμε ή κάτι τέτοιο. Υποτίθεται ότι κόπτεται και ποντάρει στον πολιτισμό κι όμως, πού είναι το φεστιβάλ Αθήνας που θα ήταν πόλος έλξης και μάλιστα ποιοτικού τουρισμού; Αυτά είναι προτεραιότητες για την Αριστερά.

Γιατί δεν μπορεί η Αριστερά να μην έχει κατά νου την ποιότητα ζωής σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας. Και ποιότητα ζωής σημαίνει προστασία των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, σημαίνει φροντίδα για την ποιότητα της τροφής, εξασφάλιση αξιοπρεπούς κατοικίας, σημαίνει σχολεία και νοσοκομεία, συγκοινωνίες και δουλειά που πάνε να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι είναι δικαίωμα του ανθρώπου που το προστατεύει η χάρτα των δικαιωμάτων του ανθρώπου, που έχει υπογράψει και η χώρα μας. Κι αυτό είναι επίσης κάτι ιδιαίτερα σοβαρό: το έλλειμμα δημοκρατίας και η ανομία που προσπαθούν να την επιβάλουν στα μυαλά μας σαν τη μόνη πραγματικότητα. Προχτές το πρωί έβλεπα στην τηλεόραση τους 400 επιτυχόντες στον ΑΣΕΠ του 2008 συναδέλφους μας να διαμαρτύρονται επειδή ακόμα δεν έχουν προσληφθεί ενώ την ίδια στιγμή προσλαμβάνονται άλλοι εκπαιδευτικοί από λίστες, συνταγμένες με διάφορα κριτήρια. Εκτός από το θέμα της ανεργίας και της ομηρίας αυτών των ανθρώπων, ο αγώνας τους έβαζε το άλλο σημαντικότατο θέμα: το έλλειμμα δημοκρατίας και η ανομία. 400 άνθρωποι αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα και παρακαλούν  για τι; Για το αυτονόητο: να εφαρμοστεί ο νόμος.

Οι άνθρωποι που απαρτίζουμε το ΣΥΡΙΖΑ  προστατεύουμε τη δημοκρατία, δίνουμε καθημερινά μάχη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μέσα από κινήματα και συλλογικότητες,  να υπερασπίζουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την κάθε μια και τον κάθε ένα, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή και θρησκεία.  Πολεμάμε τις ιδέες του μίσους και της απόρριψης, που δεν εκφράζονται μόνο από τον νεοναζιστικό χώρο αλλά κρύβονται πίσω από πολιτικές που σπρώχνουν στο περιθώριο χιλιάδες συμπολίτες μας και τους ξεχνούν στα κοινωνικά Άουσβιτς της αναλγησίας.

 Το όραμα αυτής της Αριστεράς, της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο ενεργός πολίτης, ο περήφανος άνθρωπος, που απαιτεί και συνδιαμορφώνει την πολιτική, που αγωνίζεται και λέει την γνώμη του με παρρησία. Ένα πολίτη που δεν φοβάται και είναι χαρούμενος, γιατί το σύστημα στηρίζεται στο φόβο μας και στην απογοήτευσή μας. Τρέμει τον πολίτη που χαίρεται και δεν φοβάται.  Τρέμει τους νέους που, πώς το λέγανε οι παλιοί; «ξέρουν γράμματα» και περήφανα υψώνουν το ανάστημά τους στη ντροπή των πελατειακών σχέσεων. Το όραμά μας είναι ένας πολίτης που δεν καταδέχεται να είναι μόνο ψηφοφόρος-καταναλωτής, αλλά θεωρεί τις εκλογές μέρος της καθημερινής συμμετοχής του στην κοινωνική και πολιτική ζωή, ένα πολίτη που λέει μπορώ και το εννοεί. Αλλιώς δεν αξίζει, αλλιώς τίποτε δεν θα αλλάξει πραγματικά. Αλλιώς δεν υπάρχει πιθανότητα ανατροπής του συστήματος. Όμως μια τέτοια προοπτική απαιτεί την ενότητα των αριστερών δυνάμεων. Στο ΣΥΡΙΖΑ καταφέραμε –με δυσκολίες, με μεγάλες προσπάθειες- να συνυπάρξουμε κόμματα, συλλογικότητες και ανένταχτοι αριστεροί και να δημιουργήσουμε μια πληθυντική αριστερά, που ακόμα θέλει πολλή δουλειά, αλλά ο δρόμος έχει ανοίξει. Μπορεί να γίνει παράδειγμα για νέα, γόνιμα, αγωνιστικά ανοίγματα. Άλλωστε η 6η Μαΐου είναι η μέρα των εκλογών, αλλά η μεγάλη και δύσκολή δουλειά αρχίζει από τις 7 Μαΐου κι έπειτα: σκληρή και καθημερινή δουλειά, στη Βουλή, στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι, στις μεγάλες ώρες των κινητοποιήσεων του Συντάγματος, τότε που άλλοι ανακαλύπταμε για πρώτη φορά και άλλοι ξαναβρίσκαμε τα ιδανικά της άμεσης δημοκρατίας και της λαϊκής παρέμβασης, τότε που ο αυταρχισμός έδινε ρεσιτάλ στέλνοντας τα ΜΑΤ ενάντια στο λαϊκό κίνημα και ψέκαζε το σύμβολο που αποτελεί για κάθε ελεύθερο άνθρωπο αυτός ο ηλικιωμένος νέος, ο Μανόλης Γλέζος, που έχουμε την τιμή να ανοίγει το ψηφοδέλτιο επικρατείας μας, τότε ανάμεσα σε άλλες διαμαρτυρίες οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σήκωσαν ένα πανώ με τη φράση του Μπρετόν, «όποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι ο άνθρωπος», κι αυτό είναι το ήθος αυτού του χώρου και η μέγιστη πολιτική του υπόσχεση.

Ευχαριστώ

Μαρώ Τριανταφύλλου

Υποψήφια Β΄ Αθήνας

Advertisements